บทที่ 9 9 ถึงเวลาแยกย้าย

“แล้วพวกแกสองคนล่ะ… ตกลงว่าจะเดินทางไปเริ่มต้นทำงานกันที่ไหนคะคุณหนูทั้งสอง?” น้ำกวาดสายตามองหน้าบีบีและเค้กสลับกันไปมา

สิ้นคำถามของน้ำ สองสาวเพื่อนซี้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็หันมาสบตากันทันที ราวกับมีกระแสจิตสื่อถึงกันได้ ก่อนที่ทั้งคู่จะพยักหน้าให้กันแล้วตอบประสานเสียงออกมาพร้อมกันเป๊ะด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“ภูเก็ตไง/ภูเก็ตจ้า!” คำตอบที่ดังประสานเสียงกันอย่างพร้อมเพรียงเรียกเสียงฮือฮาจากเพื่อน ๆ ในโต๊ะได้ทันที บีบีรีบยกมือขึ้นบรรยายสรรพคุณต่อด้วยความกระตือรือร้น

“ใช่แล้ว! พวกฉันสองคนตัดสินใจแพ็กกระเป๋าลงใต้ไปรับลมทะเล ลุยงานออกแบบในบริษัทครีเอทีฟที่ภูเก็ตยาว ๆ ไปเลย หางงานเก๋ ๆ ทำ ริมหาดสวย ๆ น่าสนุกจะตาย!”

เค้กพยักหน้ารับเสริมคำพูดของเพื่อนสนิท ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มมั่นใจ

“ใช่ ๆ ถึงเวลาไปเปิดโลกหาประสบการณ์ใหม่ ๆ แล้วล่ะแก… รับรองว่าทริปไปเยี่ยมพวกฉันที่ภูเก็ตครั้งหน้า สนุกสนานและอลังการกว่าเชียงใหม่แน่นอน!”

“เฮ้ย… ทำไมถึงต้องไปไกลกันถึงขนาดนั้นด้วยล่ะ แบบนี้ฉันก็เหงาแย่สิ!” บัวชมพูส่งเสียงโอดครวญออกมาทันที ใบหน้าหวานงอลงด้วยความใจหายเมื่อรู้ว่าเพื่อนสนิททั้งสองคนจะต้องบินลัดฟ้าลงใต้ไปเริ่มต้นชีวิตการทำงานที่ไกลถึงภูเก็ต

“ฉันก็คิดถึงพวกแกเหมือนกันนะ… ไปอยู่ไกลกันซะขนาดนั้นแล้วใครจะมาคอยจัดท่าหามุมถ่ายรูปสวย ๆ ให้ฉันล่ะทีนี้ ยัยชมพูก็อยู่ตั้งกรุงเทพฯ” บีบีทำหน้าเบะปากคว่ำลงราวกับเด็กน้อยเตรียมจะร้องไห้โฮออกมาจริง ๆ มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงเพื่อเรียกคะแนนความน่าสงสารจากเพื่อน ๆ

“เอ้า! ฉันก็ถ่ายรูปสวยและรู้มุมกล้องเหมือนกันย่ะบีบี อย่ามาทำเป็นเมินฝีมือกันนะ” เค้กสวนกลับทันควัน พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นอย่างมั่นอกมั่นใจในฝีมือการกดชัตเตอร์ของตัวเอง

“อุ๊ย! ไม่เถียงค่ะเรื่องฝีมือ… แต่กับยัยชมพูเนี่ย นางใจเย็นและตามใจฉันตลอดเวลา แต่แกน่ะสิยะยัยเค้ก… ใจร้อนเป็นไฟ! ขืนวันไหนฉันโพสต์ท่าไม่ถูกใจ แกก็คงยืนเท้าสะเอวบ่นและโมโหใส่ฉันน่ะสิ” บีบีหรี่ตามองเพื่อนสาวอย่างรู้ทัน

เมื่อได้ยินข้อโต้แย้งสุดยึดมั่นในสไตล์ของแม่สาวแฟชั่นตัวแม่ เพื่อน ๆ ทั้งโต๊ะต่างก็พากันส่ายหน้าพร้อมกับหัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง… คู่ปรับตลอดกาลคู่นี้ช่างน่าเอ็นดูเสียจริง เวลาอยู่ด้วยกันทีไรเป็นต้องเปิดศึกปะทะคารมเรื่องมุมกล้องและการถ่ายรูปกันทุกที แต่พอถึงเวลาที่รู้ว่าจะต้องแยกย้ายกันไปไกล กลับมานั่งทำหน้าเศร้าอาลัยอาวรณ์บ่นคิดถึงกันเสียใจจนน้ำตาเล็ด เป็นภาพความผูกพันอันแสนอบอุ่นที่ทำให้ทุกคนรู้ว่า ต่อให้ระยะทางจะห่างไกลกันแค่ไหน แต่มิตรภาพของเดอะแก๊งกลุ่มนี้จะไม่มีวันจืดจางลงอย่างแน่นอน

เมื่อถึงเวลาต้องแยกย้ายกันเดินทางกลับบ้านหลังจากงานเลี้ยงอำลา บรรยากาศความสนุกสนานเริ่มเจือความใจหายเข้ามาทีละน้อย การจัดสรรเส้นทางสัญจรจึงถูกตกลงกันอย่างรวดเร็ว โปรดหนุ่มมาดนิ่งรับอาสาขับรถยนต์คันเก่งเพื่อส่งน้ำ, ภูผา และ บัวชมพู กลับที่พัก ในขณะที่ มาร์วิน รับหน้าที่ขับรถไปส่งแก๊งสาว ๆ อย่าง เค้ก, บีบี และ นุ่มนิ่ม ส่วนคู่แฝดสุดแสบอย่าง นาที กับ นิว แยกย้ายกันไปอีกคันเพื่อจัดการภารกิจของตัวเอง

รถยนต์คันที่โปรดขับเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถ มุ่งหน้าสู่เส้นทางยามค่ำคืน ภายในรถมีน้ำกับภูผานั่งอยู่ที่เบาะหลัง ส่วนบัวชมพูนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ตามเส้นทางปกติแล้ว บ้านของบัวชมพูตั้งอยู่ใกล้ที่สุดและควรจะเป็นจุดหมายแรกที่ต้องแวะส่ง ทว่าลึก ๆ ในใจของโปรดกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น… ชายหนุ่มเหลือบมองหญิงสาวที่นั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างกายผ่านแสงไฟสลัวริมทาง ความคิดบางอย่างวนเวียนอยู่ในหัว

เขาไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่า… ในอนาคตอันใกล้นี้ หลังจากที่ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปเติบโตในเส้นทางของตัวเองแล้ว พวกเขาจะได้กลับมาโคจรพบกันและสนิทสนมกันในฐานะเพื่อนสนิทกลุ่มเดิมแบบนี้อีกไหม เวลาที่ได้อยู่ร่วมกันในฐานะเพื่อนร่วมคณะกำลังจะหมดลงทุกที โปรดจึงอยากยื้อเวลาและเก็บเกี่ยวช่วงเวลาพิเศษนี้ให้อยู่กับเขานานที่สุดเท่าที่จะทำได้… แม้จะเป็นเพียงแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ก็ตาม

“เอ่อ… เส้นหลักที่จะวิ่งผ่านหน้าบ้านชมพูตอนนี้ รถน่าจะติดแหงแก๋เลยว่ะช่วงนี้มีการทำถนนด้วย” โปรดเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความตั้งใจบางอย่างไว้อย่างแนบเนียน บัวชมพูหันมามองด้วยความงุนงงเล็กน้อย

“ใช่ เส้นนี้ทำถนนทั้งเส้นเลย? แต่ปกติเวลานี้ไม่ค่อยติดไม่ใช่เหรอโปรด”

“อ๋อ… ไม่แน่หรอก ช่วงนี้รถบรรทุกวิ่งเยอะ เดี๋ยวฉันขอเปลี่ยนเส้นทางอ้อมไปทางเส้นเลี่ยงเมืองหน่อยก็แล้วกันนะ จะได้ขับสบาย ๆ ไม่ต้องไปติดแหงกอยู่บนถนน” โปรดรีบแก้ตัวกลบเกลื่อนด้วยท่าทีนิ่งสงบจนไม่มีใครจับพิรุธได้

“อืม เอาตามที่โปรดสะดวกเลย ฉันยังไงก็ได้ ง่วงนิดหน่อยแล้วด้วยซ้ำ” น้ำที่นั่งอยู่เบาะหลังพยักหน้ารับหงิก ๆ โดยไม่ได้เอะใจอะไรเลยสักนิด เช่นเดียวกับภูผาที่นั่งสัปหงกอยู่ข้าง ๆ

เมื่อไม่มีใครคัดค้าน โปรดจึงแกล้งหักพวงมาลัยเปลี่ยนเส้นทาง ขับรถอ้อมออกนอกเส้นทางปกติเพื่อไปส่งน้ำกับภูผาก่อนเป็นลำดับแรก… ปล่อยให้เวลาบนท้องถนนในค่ำคืนนี้ทอดยาวออกไปอีกนิด เพื่อที่เขาจะได้มีโอกาสอยู่ใกล้ชิดกับบัวชมพู หญิงสาวผู้กุมหัวใจของเขาเงียบ ๆ ไปให้อีกนานที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนที่ความจริงของวันพรุ่งนี้จะพาทุกคนก้าวเดินไปคนละทิศละทาง

บทก่อนหน้า
บทถัดไป